Comfy Clothes

 

Ik moet bekennen dat het hier de laatste weken erg rustig is. Terwijl ik anders heel graag naai en blog. Het mijn moment van →verstand stand op nul en lekker ZEN worden is. Kan het me nu geen barst schelen. Erger nog, voor mijn part kan de wereld ontploffen!!!

De mensen die me heel goed kennen, weten dat ik niet het type ben, die bij de pakken blijft zitten als het eens tegenslaat. Meestal ben ik dan de kalmte zelf en ga ik er 100% tegenaan… MAAR nu! Nu, ben ik gewoon heel erg kwaad. Op alles en iedereen! Zou ik het liefst heel luid schreeuwen en paar taloren (borden) aan stukken smijten! Is het eerste wat in me opkomt: “Please, give me a break!”.

Ik schrijf het hier even neer, omdat ik vragen als: “Hoe gaat met Cato?”, “Wat gaat er nu gebeuren?”, “Hoe voelen jullie je?” niet kan verdragen. Laat staan, die vele ogen die me aanstaren met een triestige blik en hopen op een beetje troost. Ik weet, dat het allemaal niet slecht bedoelt is en de mensen in onze omgeving zich zorgen maken… Maar, m’n zal het me moeten vergeven dat ik even een ongelooflijke BITCH ben. Een mama die niet altijd even perfect is en tijd voor anderen heeft. Een mama die op dit ogenblik het liefste samen met haar kleine spuit onder een dekentje ligt en naar Sinterklaas kijkt. Gezellig in onze eigen bubbel, ver weg van alles…

Al van bij de geboorte is Cato (of totobeertje voor de mama) anders. Zijn medicijnen, ziekenhuisopnames en (merg)transplantatie dingen die bij ons leven horen.

Mensen denken vaak dat alles hier vanzelf en perfect verloopt. Niks is minder waar. Zoals jullie wel al op mijn blog gezien hebben, vinden mijn kinderen het fijn om voor de mama te poseren, in hun nieuwe kledij. Maar eigenlijk is dit niet zo vanzelfsprekend. ZO ga ik nooit foto’s nemen als Cato haar mondje open is. Op haar 3de verjaardag ging onze spruit onder het mes. Ze verloor bijna al haar tandjes door de medicatie. Haar kaak en mondje moesten ze volledig aanpassen. Ok, het zijn melktanden, die worden nog vervangen door nieuwe tanden… Loop zo maar eens jaren rond. Je zelfvertrouwen zakt meteen. Ook kun je niet alles eten en bijten. Draagt het kind nog steeds een pamper voor het slapen gaan. Haar lichaam werkt nu 1x anders. Op kamp gaan lijkt dan geen pretje! Al zeker niet omdat je beenderen bij de minste inspanning pijn gaan doen. Zo kan ik wel nog wel even doorgaan… EN ik mag zeker niet klagen, want mijn kind leeft nog. Ondanks alles, gaat ze 100% met een glimlach door het leven. Tijdens het poseren is zij de ster die zich niks van anderen aantrekt. Doen we eens lekker gek! Dan staat ze even in een ander daglicht! Het doet dan ook ongelooflijk veel pijn om te moeten horen dat mijn kleine meid hervallen is. Dat dit dappere kind haar zicht aan het verliezen is en een hoop nieuwe uitdagingen ons te wachten staan…

Wij hoeven geen medelijden, daar kom niet op vooruit. Het kan altijd erger. Ik ben de eerste om dit te weten. Ik ben een mama die kanker op 3 manieren dagelijks ziet. Met, achter en voor… Maar laat mij heel even nog een beetje de BITCH en boos op de wereld zijn, voor ik het terug een plaatsje geef…

Nu hebben wij nood aan comfy en onze eigen bubbel.

Comfy naaide ik voor deze 2 rotweken van start gingen. Het hoeft niet altijd haute-couture te zijn. Simpel is ook eens leuk!

The more black you wear, the more powerful you look!

Bij “Madeleine de stoffenmadam” kocht ik zwarte sweater stof and french terry. Squiggly monochromes. De naam alleen al is ontzettend leuk. Van bij “Stoffenverkempinck” haalde ik nog meer stoere sweater stof. Ik greep naar 1 van mijn favoriete sweater-patronen.  De “Mitch” sweater van LMV. Altijd een succes en mega comfy. Daarbij naaide ik 2 harem pants die ik zelf tekende. Groot hanggehalte, ook altijd een succes bij stoere meiden. Voeg daarbij 2 nestelogen, een elastiek en een veter… Klaar is kees!

 

Hopelijk ben ik snel weer wat meer te genieten. Tot gauw. Amen! 😉

10 Responses

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *