Gaëlle de gazelle

 

Iedereen weet ondertussen wel dat ik mijn naaimachine niet kan missen! Dat wij dikke vrienden zijn, daar bestaat geen twijfel over! Toch, haal ik ook veel plezier uit andere creatieve dingen. Zoals amigurumi knuffels haken. Ik leerde deze pluizige beestjes kennen, toen ik enkele jaren geleden een nieuw begeleidingskindje onder mijn vleugels kreeg.

Een klein ventje keek me stiekem (met grote ogen) vanonder zijn lakens aan. Die blik vergeet ik nooit. Pure angst! Het zoog me meteen terug naar mijn eigen kindertijd. Iets waar ik zelden over praat. Niet omdat ik me schaam, maar omdat sommige zaken gewoon teveel pijn (blijven) doen.

Hoewel veel mensen vaak denken dat alles in mijn schoot geworpen is, is dit alles behalve het geval. Ik werd geboren in het verkeerde nest, met dramatische gevolgen…

Lou leek op dat moment zo hard op mij. Een hoopje ellende die het liefst in een groot gat verdween. Ver weg van alles…

Ik had geluk. Ik kreeg een veilige haven. M’n grootouders gaven alles op om samen met hun kroost voor mij te zorgen. Gaandeweg leerde ik dat het niet erg was om die “underdog” te zijn. Veel geduld, liefde en mijn eigen tempo, was alles wat ik nodig had.

Na mijn ontmoeting met Lou kocht ik mijn 1ste amigurumi boek en enkele bolletjes wol. Ik haakte hem een nieuwe vriend die overal mee naartoe mocht. Alles wat hij onderging, onderging zijn knuffel eerst. Beetje per beetje kwam hij uit zijn schulp. Ik won Lou zijn vertrouwen en kreeg zijn liefde erbij!

Door de jaren heen zijn de beestjes traditie geworden. Met een nieuw begeleidingskindje → komt een nieuwe amigurimi vriend. Ze weten het maar al te goed ook! Als ik in de wandelgangen ene aan mijn broek voel trekken, is het om een snoepje uit mijn zakken te halen, voor een kusje of om een kleine vriend te vragen. Alles behalve standaard! MAAR ik haak met plezier nog 30 dieren, als dit die klein mannen hun pijn wat doet verzachten.

 

 

Vorige week hoorde ik een piepstemmetje roepen: “Qwwiiiint, je bent me toch niet vergeten?”. Ik zou niet durven! Ik haak altijd een dier die bij het karakter van het kind past. In dit geval een schattige gazelle met grote horens! 

Het patroon komt uit het amigurumi boek “Animal Friends of Pica Pau” van Yan Schenkel een Argentijnse haakster. Zalig boek met duidelijke instructies. Je hoeft enkel te kunnen lezen, om stap voor stap een volledig afgewerkte knuffel te bekomen.

Ik koop steeds bij “Stikkestek” kleine bolletjes Scheepjes Catanto van 25 gr voor dit soort projecten. Zo heb je achteraf geen te grote overschot aan wol. Hier gebruikte ik haakpen 2,5 om een dier van 30 x 15 cm te verkrijgen. Niet te groot, zodat je het makkelijk overal kan meesleuren.

Voor Gaëlle de gazelle combineerde ik de kleuren:

  • 110 Jet Black
  • 130 Old Lace
  • 242 Metal Grey
  • 249 Saffron
  • 414 Vintage Peach
  • 528 Silver Blue

Een sober kleurenpalet met frisse toets. My cup of tea. Achteraf hang ik altijd een strik rond de nek, al blijft die meestal niet te lang hangen! Gewoonlijk belanden de dieren in alle hoeken van de kamer. Gelukkig kunnen ze tegen een stoot! Zonde van mijn gepruts, om steeds een mooie strik te proberen. BUT, that’s life → it doesn’t require that we be the best → only that we try our best! 

 

Dank je om te komen lezen…

Tot de volgende! 😘

One Response

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *